Kantaty świeckie Jana Sebastiana Bacha

J. S. Bach – niedościgniony twórca setek kantat kościelnych był również autorem około 50 kantat świeckich, które powstawały w Weimarze, Köthen i Lipsku.

Ich powstanie wiąże się z uroczystościami okolicznościowymi rodziny królewskiej, z rozmaitymi wydarzeniami uniwersyteckimi, z wykonaniami przeznaczonymi dla Collegium Musicum, a nawet z prywatnymi uroczystościami z życia rodziny Bachów. Teksty świeckich kantat są nie tylko w literackim języku niemieckim, ale także w gwarze (Kantata Chłopska) i w języku włoskim. Prawie połowa świeckich kantat zaginęła, niektóre pozostały w odpisach. Na szczęście pozostały libretta wielu z nich, albo ich muzyka, która jest wykorzystana w kantatach kościelnych lub utworach instrumentalnych. Scepus Baroque wybrał dwie kantaty sopranowe.

Non sa che sia dolore jest kantatą do tekstu włoskiego, wykonaną po raz pierwszy w Lipsku w 1747 roku, prawdopodobnie na pożegnanie Lorenza Albrechta Becka (1723-1768). Tekst jest w języku włoskim, a jego autor jest nie znany. Kantata opowiada o pożegnaniu szlachetnej i wykształconej osoby, która wyrusza, by służyć ojczyźnie. Tekst posiada liczne odniesienia filozoficzne i mitologiczne. Bardzo znana jest wspaniała, rozbudowana Sinfonia w B-dur, otwierająca kantatę. Warta uwagi jest również wirtuozowska partia fletu traverso.

Drugą kantatą jest Weichet nur, betrübte Schatten – kantata weselna, skomponowana na ślub w Köthen w 1718 roku. Nie jest wykluczone, że Bach skomponował ją na własny ślub z Anną Magdaleną Wilcke, która była śpiewaczką obdarzoną pięknym głosem, i jest całkiem możliwe, że to ona była jej pierwszą wykonawczynią. Tekst opowiada o budzącej się wiośnie i Amorze, który, pośród piękna natury, bierze świat w posiadanie. Kantata kończy się życzeniami szczęścia, skierowanymi do młodej pary.

Obie kantaty w tym programie dopełnione są jednym z bardziej znanych lubianych utworów orkiestrowych, jakim jest II Suita orkiestrowa h-moll.

W programie: J. S. Bach: Non sa che sia dolore (BWV 209), II Suita orkiestrowa h-moll (BWV 1067), Weichet nur, betrübte Schatten (BWV 202)

Skład zespołu: sopran, flet traverso, obój barokowy, 2 skrzypiec barokowych, altówka, wiolonczela, kontrabas, klawesyn
kierownictwo artystyczne projektu – Andrzej Zawisza